تاریخچه پوشش در ایران

558 دفعه

پوشش زن و مرد ایرانی از جمله مسائلی است كه از دوران باستان دارای اهمیت بوده است و از ابتدای تاریخ باستانی این كشور تا كنون دستخوش تحولات عمیق نشده و مفهوم آن در فرهنگ ایرانی حفظ شده است.

پوشش زنان در ایران باستان همیشه سبک و اسلوب خاصی داشته‌است. بررسی‌ها نشان می‌دهد که پوشش تمام بدن در دوره‌های مختلف تاریخی چه نزد زنان و چه نزد مردان در ایران یک حقیقت بوده‌است و به هیچ وجه ایرانیان در برهنگی به سر نمی برده‌اند.در اینجا به چگونگی پوشش ایرانیان در بعضی اقوام می پردازیم:
در دوره ماد ها ماد طبق نقوش سنگی تخت جمشید شنلی دارند که مستطیل است و قد آن تا نزدیک مچ پا می رسد، بر دو گوشه بالای شنل دو بند برای گره زدندر جلوی سینه تعبیه شده است. این شنل بر دوش قوم ماد به چشم می خورد. پوشاک زنان آن دوران از دید شکل با پوشاک مردان یکسان است با این تفاوت که زنان پوششی نیز روی سر خود گذاشته‌اند و از زیر آن گیسوهای بلندشان نمایان است.
در دوره هخامنشیان نیز پارس ها از نظر لباس مانند مادها بودند. کوروش، لباسهای مادی را به خصوص از این جهت که عیب پوش بود اقتباس کرده بود. پس کوروش لباس کوتاه و تن نما را نمی پسندیده و لباس قومی او نیز همان لباس پارسی چین دار بوده و آن را بلند می گرفته اند. پیراهن آنان پوششی ساده و بلند یا دارای چین و آستین کوتاه است.
پوشاک زنان هخامنشی با در نظر گرفتن موقعیت اجتماعی به دو دسته تقسیم می‌شود: ۱-ملکه‌ها ۲-خدمه ها
ملکه ها:
نوع پوششی که ملکه‌ها داشته‌اند پنج دسته است:
۱-لباس چین دار با یک چادر مزین کوتاه
۲-لباس مزین و چین دار با یک چادر مزین کوتاه
۳-لباس چین دار بدون چادر
۴-لباس چین دار مزین بدون چادر
۵-لباس ساده با چادر ساده
خدمه ها:
لباسی که به احتمال قوی تنها افراد خدمه در دوره ی پارسی می پوشیده‌اند، عبارت است از یک لباس ساده و بلند که معمولاً روی آن کمربندی ساده قرار می گرفته است.
در دوره اشکانیان زنان ایرانی همچون گذشته دارای حجاب پوشیده‌ای بوده‌اند. چادر زنان اشکانی به رنگ‌های شاد و ارغوانی و یا سفید بوده‌است.
ساسانیان
چادر برای زنان ساسانی از عناصر مهم پوشش تن و سر بوده است که گاهی آن را مانند زنان روستایی ما به دور کمر یا پایین تر می بستند و یا مانند بالاپوش، بر روی دوش خود می انداختند؛ بلندی چادر تا وسط پا می رسید.
چادر:پیش از اسلام این کلمه به پوشش سراسری اطلاق می شده است و در دوره هخامنشیان این پوشش همواره با تاج یا دیهیم به کار برده می شد.
قَبا : یکی از اصلی‌ترین لباس های زنان در این دوره است. قبا به دو شکل بوده است: یکی قبای بلند، آستین کوتاه که جلوی آن باز و گرداگرد یقه پوست دوخته می شد و دیگری قبای سه ربعی، آستین کوتاه، جلو بسته و با شکافی در جلو دامن با یقه افقی که اغلب پوست‌دوزی می‌شده است.
مَقنَعِه : در گذشته مقنعه از پوشش های اصلی به شمار می‌آمد. مقنعه‌ها به شکلهای گوناگون مورد استفاده قرار می‌گرفت.
روسری یا لچک: در آن دوران، انواع روسری کوچک و بزرگ با نوار یا تاجی همراه بود.
روبنده: روبنده پارچه چهار گوشی (مستطیل دراز) بود که در بالای پیشانی به کلاه یا روسری و یا چادر وصل می شد و در محدوده چشم، شکافی افقی برای دیدن تعبیه می کردند. زنان این دوره صورت خود را با روبنده ها می پوشانیدند.
و امروزه نیز برخی پوشش بیشتر زنان ایرانی روسری و شال است که ما چند مدل بستن روسری را برای شما تهیه کرده ایم که می توانید از آنها استفاده کنید.